Canım Anneme…

 

İlk yıllardan hatırladığım tek şey,tarifsiz sıcak bir mutluluk.Hep yanımdasın.  Seni özlemek zorunda kalmıyorum.Uyumadan önce bana masal anlatırdın. Seninle hep yemek yerdik.Hiç acıkmadım.Çok ağlarmışım. Üzülürmüşsün. İnan hiç biri seni üzmek için değildi.Bir şey itiraf edebilir miyim? O  yıllarda annem olduğunu bile anlamamıştım.Sen benim en iyi arkadaşımdın. Oyunlar oynardık.Hep ben kazanırdım.Sen hiç kazanmadın. Başka çocuklarla oynarken bile benim kazanmamı isterdin.

 

 

Başka arkadaşlarım oldu.Seni ilk kez özlediğimi hatırlıyorum.Çok kızmıştım. Okul başladı. Daha az görüşmeye başladık.Ama her an benimle olduğunu çok iyi biliyorum.Defterimi birlikte kaplardık.Her sabah beni okula bıraktın. Çıkışlarda aldın.

 

 

Zaman gectikçe,ben büyüdükçe her şeyi daha iyi anlıyorum.Yada anladığımı sanıyorum. Benim için hissettiklerini çok iyi anlıyorum.Kendi hislerimi anlatamıyorum.Ne yapabilirim?Sen,benim için yaptığın her şeyi sadece ben olduğum için yaptın.Biliyorum,bu anneler gününde hiçbir şey istemeyeceksin. “ Hatırladın ya o bana yeter” diyeceksin. Biliyorum, ben yine hiçbir şey söyleyemeyeceğim. “Her şey için teşekkür ederim” diyeceğim. Birbirimize bakacağız.Neler hissettiğimizi kimse bilmeyecek.Biz bileceğiz.

 

Anneler günün kutlu olsun anneciğim.